راز

[قصه]

دود از تماشای بازار در ساعتِ بستن آغاز شد — زغال‌هایی که سرد می‌شوند، چرم‌هایی زیر برزنت، و هیاهوی روز که در صمغ و خاکستر فرو می‌نشیند.

[ترکیب]

قطران توس، دودخورده بر عود، درآمیخته با آکورد چرم سیاه و رگه‌ای از کندر. تیره‌ترین ترکیب این خانه.

[قصه]

باران در پیِ نخستین دقیقه‌ی رگبار تابستانی است: غباری که برمی‌خیزد، برگ‌هایی که نقره‌ای می‌شوند، خیابانی که نفس می‌کشد. عطری درباره‌ی انتظار، و پایانِ انتظار.

[ترکیب]

آکوردی کانی از بوی خاکِ باران‌خورده، نشسته بر وتیور و سدرِ خیس، با برگ‌های سبزِ له‌شده در اوج.

[قصه]

زر اجاقِ این خانه است: رشته‌های زعفران که در عسل گرم می‌شکفند، کهربایی مثل نور عصر بر برنج. عطری از جنس سخاوت.

[ترکیب]

زعفرانِ ایرانی، هفته‌ها دم‌کشیده، درآمیخته با عصاره‌ی عسل وحشی و بستری فراخ از کهربا، با رشته‌ای از جیر.

[قصه]

شب آخرین راز است: رُزی که در نیمه‌شب ثبت شده، وقتی شیرینی‌اش به‌جانب تن می‌گردد. عطری که این خانه از همه به خود نزدیک‌تر نگه می‌دارد.

[ترکیب]

رُز طائفی بر کره‌ی زنبق و لایه‌های مشکِ تن؛ قطره‌ای فلفل سیاه بیدارش نگه می‌دارد.